Utøya 22 Temmuz (2018), Norveç sinemasının cesur ve teknik olarak çarpıcı bir yapımıdır. Yönetmen Erik Poppe, 22 Temmuz 2011'de Utøya adasında gençlerin düzenlediği bir yaz kampına yapılan gerçek terör saldırısını, neredeyse gerçek zamanlı ve tek bir kesintisiz plan sekansla (uzun plan) beyazperdeye taşır. Bu tercih, izleyiciyi olayların tam merkezine, kaosun ve korkunun içine sokarak benzersiz bir gerilim ve empati deneyimi yaratıyor.

Film, saldırı sırasında adada bulunan genç Kaja'nın (Andrea Berntzen'in etkileyici performansıyla) hikayesini takip ediyor. Kaja, öncelikle küçük kız kardeşini bulmaya ve ardından ikisi için bir kaçış yolu aramaya çalışır. Berntzen'in performansı, saf korku, kararlılık ve şaşkınlığı inandırıcı bir şekilde yansıtarak filmin duygusal omurgasını oluşturuyor. Oyunculuklar genel olarak doğal ve hamdır, yaşanan travmanın büyüklüğünü hissettirmeyi başarıyor.

Poppe'nin yönetmenliği, sansasyonel veya şiddeti sömüren bir anlatımdan özenle kaçınır. Aksine, odak noktası kurbanların, özellikle de gençlerin bakış açısı ve hayatta kalma içgüdüsüdür. Kamera, Kaja'nın peşinden ayrılmaz, onun duyduğu her silah sesini, gördüğü her paniği biz de deneyimleriz. Bu, geleneksel bir felaket filminden çok daha derin ve rahatsız edici bir seyir sunar.

Utøya 22 Temmuz izlenmesi gereken bir film çünkü sadece tarihi bir olayı aktarmakla kalmaz, aynı zamanda sinema dilinin olayları nasıl yeniden yaşatabileceğinin ve empati kurabileceğinin güçlü bir örneğidir. Şiddeti görselleştirmekten ziyade, onun psikolojik etkilerini ve insan ruhunun dayanıklılığını araştırır. Seyirciyi düşünmeye, hissetmeye ve hatırlamaya davet eden, unutulmaz ve önemli bir sinema deneyimidir.