Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı 'Last Tango in Paris', sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkili filmlerinden biridir. Film, Paris'te tesadüfen tanışan, orta yaşlı Amerikalı dul Paul (Marlon Brando) ve genç nişanlı Jeanne (Maria Schneider) arasındaki tutkulu, anonim ve kuralsız bir ilişkiyi konu alır. İkili, isimlerini bile paylaşmadan, sadece fiziksel arzuya dayalı gizli bir ilişki başlatır. Paul, karısının intiharıyla derinden sarsılmış, acısını bu anonim birliktelikte unutmaya çalışan bir adamdır. Jeanne ise hayatındaki belirsizlikler ve özgürlük arayışı içindedir.

Marlon Brando, Paul rolüyle sinema tarihine geçen bir performans sergiler. Doğaçlama diyalogları ve derin duygusal katmanlarıyla karaktere inanılmaz bir gerçeklik kazandırır. Maria Schneider ise Jeanne karakterinin masumiyet, merak ve iç çatışmalarını son derece güçlü bir şekilde yansıtır. İkili arasındaki kimya ekranı adeta yakıp kavurur.

Bertolucci'nin yönetmenliği filme şiirsel ve kasvetli bir Paris atmosferi kazandırır. Görüntü yönetmeni Vittorio Storaro'nun objektifi, karakterlerin iç dünyalarını ve Paris'in loş dairelerini unutulmaz karelerle ölümsüzleştirir. Film, yas, tutku, yalnızlık, özgürlük ve insan ilişkilerinin sınırları gibi evrensel temaları cesurca ele alır. Çığır açan anlatımı ve açık sahneleriyle döneminde büyük sansasyon yaratmış, sansür tartışmalarını alevlendirmiştir.

'Last Tango in Paris', sadece bir aşk veya cinsellik filmi değil, insan psikolojisinin karanlık dehlizlerine inen derin bir karakter çalışmasıdır. Oyunculuk başyapıtları, güçlü yönetmenlik tercihleri ve özgün hikayesiyle sinemaseverlerin mutlaka izlemesi gereken bir klasiktir. Duygusal yoğunluğu ve sanatsal değeriyle izleyiciyi sarsan, üzerine uzun uzun düşündüren bir film deneyimi sunar.